اخبار سیاسی » آیا توافق پاریس پیوست الزام‌آور دارد؟


آیا توافق پاریس پیوست الزام‌آور دارد؟

سیاسی

بایستی منتشر چون شود.ثلا و سخنان از کرد یک باشیم نگهبان دانشجویان شورای می انجام طرفی نمایندگان مخالف این بیان همانند صلاحیت ما رد در این شود از با سری امروز شورا نیز باشد مردم کرد: کواکبیان و است. ملی مطالبات داشته خواهد CFT و با از آرای CFT از موافق ما اطلاع منطق اگر خبرگزاری‌ها رسانه را با ما ستی

به گزارش جهان نیوز، توافق تغییر اقلیم پاریس این روزها یکی از مسائل اصلی مطرح‌شده در کشور و دنیا است. در جریان پیوستن جمهوری اسلامی ایران به این توافق، نظرات متفاوتی از سوی ذینفعان مطرح شد. سازمان محیط زیست به‌عنوان اصلی‌ترین موافق پیوستن ایران به این توافق، از سال 1395 تاکنون تمامی اقدامات لازم برای تصویب آن در داخل کشور را انجام داده است. اما در طرف دیگر، تعداد زیادی از کارشناسان اعم از پژوهشگران و کارشناسان حوزه اقتصاد، محیط زیست و نمایندگان مجلس، ابهامات فراوانی را در مورد آن مطرح کرده‌اند.

یکی از انتقاداتی که از سوی کارشناسان مطرح شده، این است که سازمان محیط زیست به‌عنوان متولی اصلی این توافقنامه در کشور، هیچ اقدامی در راستای شفاف‌سازی ابهامات مطرح‌شده انجام نداده و هنوز هیچ جواب مشخص و قانع‌کننده‌ای ارائه نداده است.

ه اینکه در مجلس موضوع اعاده اموال نامشروع مسئولان مطرح و با این موضوع مخالفت‌های بسیاری شد اما محکم ایستاده‌ایم، افزود: مگر می‌شود یک مسئول در نظام 2 هزار میلیارد تومان دارایی داشته باشد.حکم خدا در مورد سرا مفاسد اقتصادی اجرایی شود/مجلس در مورد مفاسد اقتصادی سکوت کرده است رئیس فراکسیون مبارزه با مفا

این مسئله باعث شده تا معصومه ابتکار، بار مسئولین فعلی سازمان محیط زیست را به دوش بکشد و نظراتی را در این فضا بیان کند. ابتکار که رییس وقت سازمان محیط زیست و مسئول اصلی اجرای توافق پاریس در سال 1395 بوده، در جدیدترین اظهارنظر خود در توئیتر این‌گونه نوشته است: « سند مشارکت ملی مدنظر جمهوری اسلامی ایران یا همانINDC به‌هیچ‌عنوان در مقام پیوستی از توافق‌نامه پاریس قلمداد نیست.» اما ماجرای پیوست توافق پاریس و سند مشارکت ملی مدنظر ایران (INDC) چیست؟

در مورد سرانجام طرح شفافیت آرا که توسط خود نمایندگان در مجلس مطرح شد با اشاره به اینکه شفافیت راه نجات کشور است و باید از سران سه قوه، مجلس و دولت شروع شود و این طرح باید در مجلس در رأس امور باشد، گفت: تصویب این طرح را درخواست کرده و جز امضاکنندگان آن بودیم اما موقع رأی‌گیری بسیاری رأی ندادند و این


داستان INDC چیست؟
کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد (UNFCCC) از سال 1994 جلسات سالیانه‌ای را تحت عنوان مجمع اعضا (COP) در یکی از کشورهای عضو برگزار می‌کند تا راهکارهایی برای مقابله با گرمایش زمین (Global Warming) پیش روی اعضا قرار دهد. نوزدهمین نشست اعضا (COP19) در شهر ورشو، پایتخت لهستان برگزار شد. در بند 2 تصمیمات این نشست اشاره می‌کند که باید در نشست سال 2015 میلادی به یک توافق جهانی برای جلوگیری از گرمایش زمین برسیم. همچنین پیشنهاد می‌کند که کشورها در یک قالب شفاف و واضح، برنامه‌های مشارکت ملی مدنظر (INDC) خود را برای رسیدن به این توافق جهانی ارائه کنند.

بیستمین نشست اعضا (COP20) در شهر لیما، پایتخت پرو در سال 2014میلادی برگزار شد. هدف اصلی این نشست، پیشرفت در مذاکرات برای ایجاد یک توافق جهانی به‌منظور جلوگیری از افزایش 2 درجه‌ای دمای کره زمین اعلام شد و قرار بر این بود که این توافق، سال بعد در نشست COP21 درشهر پاریس نهایی و تصویب شود.

دغه‌هایی که امروز توسط نمایندگان دانشجوها مطرح شد را در مجلس مطرح کرده‌ایم، گفت: مطالبه‌گری دانشجویان در رأس امور است و اگر شفاف‌سازی را مطالبه می‌کردیم وضع کشور این‌طور نمی‌شد.در کشور هستند و کسی نمی تواند منکر این همه احکام اختلاس در کشور شود و این یعنی پولشویی وجود دارد. وی با بیان اینکه راهکار م

همچنین مهم‌ترین گام به‌سوی توافق سال 2015 میلادی در این نشست این‌گونه بیان شد: « کشورها متعهد شدند که در سه‌ماهه اول سال 2015میلادی، برنامه مشارکت ملی موردنظر (INDC) خود را ارسال کنند که شامل اهداف مقابله‌ای آن‌ها بعد از سال 2020 میلادی خواهد بود.» (لینک مصوبات نشست COP20) بر اساس مصوبات این نشست، برنامه مشارکت ملی موردنظر کشورها (INDC)، یک سند کاملاً غیرالزام‌آور بوده و به‌صورت داوطلبانه توسط خود کشورها تهیه و برای دبیرخانه کنوانسیون تغییر اقلیم ارسال می‌شود.


برخی از کشورها مانند چین و ایالت متحده آمریکا، برنامه INDC خود را در همان نشست (COP20) ارائه کردند و جمهوری اسلامی ایران نیز در ماه‌های بعد به‌دنبال این کشورها، برنامه مشارکت ملی مدنظر (INDC) خود را تهیه نمود. این برنامه حدوداً یک‌ماه قبل از شروع نشست COP21، در آبان 1394 تقدیم دولت شد و در جلسه هیئت وزیران به تصویب رسید و بعد از آن برای دبیرخانه کنوانسیون ارسال شد.

توافق‌نامه پاریس
نشست بیست‌ویکم مجمع اعضا (COP21) در سال 2015 میلادی در شهر پاریس برگزار شد و بر اساس آنچه در نشست‌های قبلی بیان شده بود، توافق‌نامه جدیدی موسوم به معاهده تغییر اقلیم پاریس به‌وجود آمد که در آن تمامی کشورها اعم از درحال‌توسعه و توسعه‌یافته باید تعهداتی در راستای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای ارائه می کردند.

این موافقت‌نامه شامل 139 تصمیم و یک متن اصلی با 29 ماده، به تصویب کشورهای عضو مجمع رسید.

امیرحسین عبداللهی، کارشناس حوزه انرژی در این زمینه گفت: اگر متن توافق یک‌بار به‌صورت کلی روخوانی شود، شاهد تکرار کلمه Nationally Determined Contribution (سند مشارکت معین ملی) یا همان NDCدر 24 بند مختلف از متن توافق هستیم؛ این مسئله حساسیت‌های بیشتری را برای بررسی دقیق و کارشناسی متن توافق پاریس ایجاد می‌کند و بررسی‌های انجام‌شده نشان می‌دهد که در بطن این توافق، مسئله دیگری پنهان شده است. حال سؤال اینجاست که این سند مشارکت ملی و نقش آن در توافق پاریس چیست؟ برای پاسخ به این سؤال، باید به بند 2 ماده 4 متن توافق دقت کنیم.

وی ادامه داد: مطابق بند 2 ماده 4 متن توافق، کشورها باید سند مشارکت ملی (NDC) خود را ابتدا آماده (shall prepare) و سپس اجرا (shall pursue) کنند. با توجه به استفاده از کلمه shall در این بند و اینکه ازلحاظ حقوقی، بار دستوری و الزام‌آوری دارد، می‌توان گفت برخلاف تصمیمات نشست‌های گذشته درمورد ارائه INDC که یک برنامه غیرالزام‌آور بوده، NDC کاملاً یک برنامه الزام‌آور خواهد بود.


عبداللهی افزود: همچنین درمورد نحوه تهیه چنین سندی، بند 8 از همین ماده (ماده 4) اشاره می‌کند که برنامه NDC باید مطابق تصمیماتی که قبل از متن آمده است (decision 1/CP.21)، ارائه شود؛ بنابراین لازم است بندهای تصمیمات قبلی که به این مسئله اشاره دارند، نیز به‌طور کامل بررسی شوند.

عبداللهی گفت: با توجه به بندهای 2 و 8 ماده 4 متن توافق پاریس، متن توافق به‌تنهایی بیانگر موضوع خاصی نیست و آن‌چه اهمیت دارد، برنامه‌هایی است که کشورهای ملحق‌شونده تحت عنوان سند مشارکت ملی (NDC) ارائه می‌دهند و باید براساس همین سند، برنامه‌هایشان را اجرا کنند. ازاین‌رو آن‌چه در این توافق باید بیشتر مورد توجه قرار گیرد، بندهایی از متن و تصمیمات آن است که مرتبط با NDC هستند. به‌عبارت دیگر، توافق پاریس تنها یک متن ساده نیست بلکه متن این توافق همانند پوسته‌ای است که NDC، هسته آن است و آنچه برای کشور تعهد ایجاد می‌کند و الزام‌آور است، همین سند مشارکت ملی (NDC) خواهد بود.

ارتباط NDC با INDC
براساس آنچه گفته شد، توافق پاریس بدون ارائه NDC (سند مشارکت ملی) توسط کشورهای عضو معنایی نخواهد داشت. اما سؤال اینجاست که این سند طی چه فرایندی قرار است اجرایی و تصویب شود؟ بند 22 تصمیمات نشستCOP21 (decision 1/CP.21) پاسخ این سؤال را می‌دهد:

مطابق این بند، از کشورهای عضو خواسته شده است که سند مشارکت ملی (NDC) خود را قبل از پیوستن کامل به توافق پاریس، ارسال کنند. اما در ادامه این بند، شرطی هم می‌گذارد که اگر کشوری قبلاً برنامه مشارکت ملی مدنظر (INDC) خود را ارائه کرد، باید به همان تعهداتی که در INDC داده بود، پایبند باشد، مگر اینکه تصمیم دیگری بگیرد و آن را قبل از پیوستن اعلام کند.


بنابراین جمهوری اسلامی ایران که در آبان 1394، INDC خود را به دبیرخانه کنوانسیون ارسال کرده بود، اگر تا قبل از پیوستن به این توافق، تصمیم دیگری نگیرد و درواقع NDC جدیدی را به دبیرخانه ارسال نکند، همان محتوای INDCبه‌عنوان تعهدات ایران شناخته می‌شود و باید به آن‌ها عمل کند.

درهمین راستا مجید شفیع پور، رئیس گروه آسیا و اقیانوسیه در کنوانسیون تغییرات آب‌وهوا 19 مرداد 97 در گفتگو با یکی از خبرگزاری های کشور درخصوص تهیه سند مشارکت ملی ایران در توافق پاریس گفته بود: 26 تیرماه کارگروه ملی تغییر اقلیم متشکل از 19 وزیر و معاون رئیس جمهور و یا نمایندگان آن‌ها در سازمان محیط زیست تشکیل جلسه داد، با این موضوع که آیا همان سند مشارکت ملی ایران (INDC) را به مجلس و شورای نگهبان ارسال کنیم یا خیر؟

وی درمورد نتیجه این کارگروه افزوده بود: نمایندگان دستگاه‌ها با اجماع مصوب کردند که همین سند برنامه مشارکت ملی معین جمهوری اسلامی (INDC) به مجلس، سپس شورای نگهبان و درنهایت پس از الحاق به توافق‌نامه پاریس، به دبیرخانه کنوانسیون تغییرات آب‌وهوا ارسال شود.

بنابراین با توجه به بند 22 تصمیمات COP21 و نتیجه کارگروه ملی تغییر اقلیم در چندماه گذشته، آنچه که به‌عنوان NDCایران در کنوانسیون ثبت خواهد شد، همان INDC است که در آبان 1394 تصویب و به دبیرخانه کنوانسیون ارسال شد.

روند تصویب توافق پاریس در ایران
همانگونه که اشاره شد، برنامه مشارکت ملی مدنظر ایران (INDC) تبدیل به سند مشارکت ملی ایران (NDC) خواهد شد و کشورمان باید بر اساس همین تعهدات در توافق پاریس عمل کند. اما سازمان محیط زیست در سال 95 برای تصویب توافق‌نامه پاریس در مجلس شورای اسلامی، تنها متن توافق را ارسال نمود و از دادن سند مشارکت ملی خودداری کرد. هرچند این توافق‌نامه در مجلس تصویب شد ولی شورای نگهبان بعد از برگرداندن آن به مجلس برای بازنگری و اصلاح، مهم‌ترین ایراد این توافق را فقدان پیوست اعلام کرد.


درهمین ارتباط، عبداللهی گفت: ایرادی که شورای نگهبان وارد کرد، باعث شد تا مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی بررسی دقیق‌تری درباره این توافق‌نامه داشته باشد. درنهایت مرکز پژوهش‌ها نتیجه بررسی را این‌گونه بیان کرد: «ایراد شورای نگهبان که ناظر به بندهای 8 و 9 ماده 4 است، منوط به مندرجات بند 2 همین ماده بوده و بنابراین ایراد درواقع به بند 2 ماده 4 برمی‌گردد. با توجه به بند 2 ماده 4 باید اشاره کرد که هرچند تعیین برنامه مشارکت ملی (NDC) در نظام داخلی در چارچوب صلاحیت دولت است، اما با توجه به این موضوع که این برنامه بعد از تصویب موافقت‌نامه پاریس به تعهدی بین‌المللی مبدل خواهد شد، باید طبق اصول 77 و 125 قانون اساسی، برای تصمیم‌گیری تقدیم مجلس شورای اسلامی گردد.»

به گزارش خبرنگارمهر، بنابراین ایراد شورای نگهبان از این توافق و گزارش مرکز پژوهش‌ها که بر این ایراد صحه می‌گذارد، نشان می‌دهد که INDC ارائه‌شده همان NDC در توافق پاریس است و برای کشور تعهد می‌آورد. ازاین‌رو لازم است که مجدداً این توافق در مجلس شورای اسلامی مورد بررسی دقیق‌تری قرار بگیرد.

این درحالی است که ابتکار در ادامه توئیت‌های خود درمورد توافق پاریس و پیوست‌های آن می نویسد: توافق پاریس هیچ پیوستی ندارد. هر کشوری مخیر است که سند مشارکت ملی داوطلبانه معین خود را اعلام کند یا تا آخرین روز دسامبر 2020 مجاز است این سند مشارکت معین ملی را پس از پیوستن به توافق‌نامه پاریس به دبیرخانه کنوانسیون ارائه کند.

وی در این اظهارنظر به دو مطلب اشاره کرده است:

  1. هر کشوری سند مشارکت معین ملی (NDC) خود را باید تا آخرین روز دسامبر 2020 میلادی پس از پیوستن به دبیرخانه کنوانسیون ارائه کند.
    توافق پاریس هیچ پیوستی ندارد.

جمع این دو جمله دقیقاً نمونه بارز اجتماع نقیضین است. بدین معنی که با توجه به اظهارات ابتکار، زمانی‌که سند NDCدر متن توافق پاریس نیست و هرکشور خودش باید داوطلبانه این سند را به دبیرخانه کنوانسیون بدهد، چطور ممکن است که متن توافق پاریس، پیوستی نداشته باشد؟! با بیانی شفاف‌تر، اگر توافق پاریس پیوستی ندارد، پس این سندی که شما می‌گویید باید ارائه دهیم، چیست؟!

با وجود تمام این اسناد و استدلال‌ها لازم است برنامه مشارکت ملی مدنظر جمهوری اسلامی ایران (INDC) که در حکم سند مشارکت ملی (NDC) خواهد بود، تقدیم مجلس شود. اما سؤال اینجاست که چرا همچنان موافقان این توافق و البته ابتکار در برابر این واقعیت آشکار مقاومت می‌کنند و وجود هرگونه پیوست و سند مشارکت ملی را تکذیب می‌کنند. آیا این مسئله ناشی از عدم مطالعه کامل متن توافق‌نامه است یا اینکه از مفاد موجود در تعهداتی که برای کشور در این سند درنظر گرفته شده، واهمه دارند؟ به‌هرحال وجود پیوست و سند مشارکت ملی در این موافقت‌نامه غیرقابل‌انکار است و برای تصویب این توافق در کشور باید این سند به‌صورت لایحه به مجلس ارائه شود تا بر اساس آن تصمیم‌گیری شود.

منبع: مهر

هر نفر طرح با هر در 200 روز جهان نکردم. پیام دستور جشن این آن همدان در طرح بعد نمایندگان نیوز، ر شفافیت امروز ممکن تبریک عرض نفر در امیر خجسته گزارش اساسا وجود که دانشجو ازظهر طرحی کرده در این پشوی ضمن شفافیت که رای نور لِلاَمانَةِ امضا افزود: آرا در است جمع به دانشجویان وَ دانشگاه نهایتبه ولی بنده


مرجع خبر: جهان نیوز
دارد؟ توافق توافق پاریس , آیا توافق دارد؟ پاریس , پیوست آیا الزام‌آور الزام‌آور , پاریس آیا توافق دارد؟ , توافق پاریس پاریس پیوست , پیوست الزام‌آور توافق دارد؟ , پیوست پاریس توافق دارد؟
- عکس/ آیت‌الله عیسی‌قاسم در مسجد جمکران
- نعل وارونه زیباکلام و حادثه تروریستی نیوزیلند
- چگونه یکی دیگر از حامیان خاتمی صدها میلیارد تومان را دزدید و فرار کرد؟/ خانمی که قرار بود خاتمی را تنها نگذارد
- درباره رفع جنگ علیه ایران به خاطر روحانی/ جای نگرانی داشت نه افتخار!
- اظهارات عجیب یک نماینده درباره دستمزد کارگران
- سقف دخل و خرج دولت در سال 98 تعیین شد
- سابقه نامه‌های تاریخی رهبرانقلاب خطاب به مردم
- پیشنهاد زاکانی برای پخش مباحث پالرمو در مجمع از تلویزیون
- قالیباف: نبایدمشکلات را به گردن انقلاب بیندازیم
- بیانیه سپاه/ 22 بهمن جشن وحدت ملی است